Merhaba,
Son zamanlarda yaşadığım ve birçok insanın sessizce yaşadığını fark ettiğim bir durumu paylaşmak istiyorum: Telefonla geçirilen uzun saatler, K-pop/K-drama gibi yoğun içerikler ve bunun tetiklediği bitmeyen hayal senaryoları, zamanla beynin gerçeklikle bağını zayıflatabiliyor; insan uyurken bile sahnelerin içinde kalabiliyor, odaklanamıyor ve kendine sertçe yüklenmeye başlıyor. Bu bir “aptallık” ya da “zayıflık” değil; aşırı uyarılmış, yorulmuş bir zihnin kaçış yolu. Çözüm her şeyi bir anda bırakmak ya da kendini suçlamak değil; uyarımı azaltmak (özellikle yatakta ekranı bırakmak), hayal başladığında kavga etmek yerine ortam değiştirerek bedeni şimdiye getirmek, gün içinde tek küçük somut görevle ilerleme hissini geri kazanmak ve uykuya geçişte nefesi yavaşlatıp senaryoyu kovalamamak. İlk başta zihin daha çok direnebilir; bu geçicidir. En önemlisi, fark ettiğini fark etmek sağlıklı bir işarettir. Eğer senaryolar gün boyu kontrol edilemez hâle geliyor, uyku uzun süre düzelmiyor ve kontrol hissi azalıyor ise, bir uzmandan destek almak erken ve etkili bir adımdır. Bu bir yenilgi değil; sinir sistemine mola verip kontrolü geri alma cesaretidir.
Bugün uygulayacağımı bildirmek istedim, sürekli gerçeği görmezden gelerek yaşamak beni daha mutlu ettiğini kabul ederek bu kaçış yolundan uzaklaşmaya çalışıcam. Nedendir bilinmez ama bazen öyle bir nokta da oluyorum ki intihar aşamasına dahi geliyorum. Kendimi korumam gerek. Dijital kafeste bu kadar zarara uğrayacağımı bende bilmiyordum.
